dinsdag 15 februari 2022

Zal ik morgen wakker worden (de laatste beving)


Een oude man uit Groningen denkt aan het verleden en vreest het heden:

 

Ik sluit het raam, dat raam met een kruis,

voor langverdroogde planten

en doe het licht uit

 

mijn wollen sokken,

hangen misdadig stinkend op een stoel,

 

naast mijn kapiteinspet,

en mijn broek vol zand en olie,

 

Ameland uit de tedere toren,

verlichtlichtverlicht een vissersschip,

 

in dit smalle bed ben ik geboren,

jij bent er nooit meer teruggeweest,

 

mooistemissnelly van Nieuweschans,

de zeewaddenwind rimmelt aan de stoffige ruitjes,

 

het roestige hek kraakt,

en water lekt in de zinken emmers,

 

ja, van gejutte materialen, een schoen van een verdronken matroos, een net zonder vissen, een reddingsboei,

maakte ik een rokend schilderij voor jou

met benzine en de laatste lucies, op het strand, dat was het,

 

nee, omgesmoltenwegversmolten liefde, ingelijst aan de vermolmde houten keverwand, dat was het,

de pannen klepperen boven ons ooievaarsnest op Lauwersoog

 

en het Haagse gas zal gaan beven,

in Groningse klei,

zal ik morgen wakker worden,

ik zoek je linkerhand met de ring,

dan valt de muur op mij.

 

 


zaterdag 12 februari 2022

Boosterbootje

                                            Vlissingen najaar 2021
 

                                               

                           Boosterbootje

 

                           Jij zal altijd zijn,

                           mijn slimme, kleine kapitein,

                           als een grootzeil aan de mast in de wind,

                           als een modderplas waarin een kind

 

                           zoekt naar een booster op zee en roept:

                         ‘daar, daar gaat dat schip, kijk dan: hee!’

                           Wat een wonder in water en zand,

                           het vaart  naar de haven bij het hoge land.

 

                          En dat bootje wordt ons eigen huis

                          en daarmee reizen we met man en muis,

                          naar de dolfijnen in de oceaan,

                          ze dartelen en we zwemmen achter ze aan.

   

                         Ik zal altijd zijn, meisje loos,

                         jouw hardwerkende matroos,

                        als een spinaker voor de boeg,

                        als een zeemanslied in een volle kroeg.

 

                        En dat boosterbootje wordt ons eigen huis,

                        en daarmee reizen we met man en muis,

                        naar de dolfijnen in de oceaan,

                        ze dartelen en we zwemmen achter ze aan.

 

 

 

 

 

zaterdag 1 januari 2022

De sprong in 2022

 


De sprong in 2022


 foto: Sjoerd bungeetoren Scheveningen


Ben je klaar voor de sprong?

Ga je het doen?

Blijf je staan

of krijg je spijt?

Doe je het voor te laat is

duik je van de toren

met het elastiek

aan je benen?

Ben je klaar voor de sprong?

De jump van je leven?

Alles wat je altijd al wilde?

Nou, go!

En laat me weten wat je gaat doen, asjeblieft!

  

vrijdag 31 december 2021

Stoom in de wolken

 


De machinist kijkt over het land en over de dijk naast het IJsselmeer.  Hij geniet van de vrijheid. Niet van het weer, het is bagger vandaag.  Maar evengoed zijn er gelukkig wel veel  passagiers op de spoorlijn Hoorn-Medemblik.

Het is wel jammer dat het leven moeilijker geworden is in de polder. Daar heeft het coronavirus voor gezorgd.  Er zijn veel mensen ziek, de zusters zijn overspannen en er zijn er ook bij die gaan klieren, uit frustratie.

De machinist zet de locomotief weer in beweging. Stoom ontsnapt sissend tussen de ijzeren wielen. 

Zal het allemaal beter gaan als we het nieuwe jaar inrollen?

Gaat het virus op vakantie? Blijven de mensen gezond, gaan de zusters weer fluitend naar het ziekenhuis, bergen de demonstranten hun spandoeken op?

Bij het station staan de nieuwe passagiers vroijk te lachen,  want er is een nieuw jaar, er is hoop.

Als we stil staan, weten we dat het goed komt.

Pak je tas,  zwaai nog een keer naar het dampende gevaarte dat in een witte pluim verwijnt aan de horizon.

Het komt allemaal goed.  De stoom wordt opgenomen in de wolken.




 


donderdag 2 september 2021

Langedoik, een gedicht over Langedoik (Langedijk)




 

Reed ik door het land,

zag ik kleine meisjes met hun kleine paardjes aan de hand lopen.

En dacht ik: waarom ga je niet op dit mooie dier zitten?

 

Het oude land met de houten schuurtjes, onder de dakrand de zwaluwen en de vleermuizen en de schapen grazen relaxt en kijken me aan. Wat moet jij hier?

 

Reed ik door het land, op mijn papabike, naar de tandarts.

Kijk daar stond een schoorsteen gedraaid als een wokkel, de schoorsteen van de chipsfabriek.

De fabriek staat naast de slootjes.

Er zijn erg veel kaarsrechte slootjes hier. Met bootjes in rood en groen.

De mannen heten hier nog Jan of Henk of Gerrit, net als mijn tandarts. Ze bakken brood, halen de kool van het land en stoppen de zoutjes in de oven.


Reed ik door het land.

En betrad de praktijk.

De wachtruimte leeg. Een lege tafel en twee stoelen.

De tijdschriften zijn opgezegd. De wc-deur is op slot.

De tandarts haakt met zijn haakje en spiegelt met zijn spiegeltje.

Altijd spannend als je tandarts iets ontdekt.

Een foto maakt.

Je een dia-raampje binnengeschoven krijgt.

Mijn kies daarna levensgroot  op een scherm. Is dat mijn kies?

Toch niks, zegt hij.

Uit mij ontsnapt een diepe zucht.

Dan nog het polijstpapje.

Korrelig als cement. De assistente brengt een doekje en een spiegel, zodat ik even moet denken aan de kapsalon.

Om te voorkomen dat de mensen in het dorp denken dat ik een snuif genomen heb. 



Reed ik door het land en zag langs de weg een mand met

bio-aardappelen, for sale

en reclame voor gratis, heerlijke  dampende paardenmest.

Even een jaartje laten besterven en dan op je landje prakken

voor supersperziebonen.

Reed ik door het land, hield ik van het land,

van zijn stoere nonchalance en zijn er-lijkt-wel- helemaal

niks- te veranderen.




 


dinsdag 24 augustus 2021

Pannenkoeken in Deutschland, restaurant Schachtbaude in Muldesstausee

Eerst ontving ik deze week een verkeerd geadresseerde mail uit Duitsland van het Arbeidsagentur. Die was bedoeld voor Frau Berg. Maar kwam bij mij. Ik heb in mijn beste Duits terug geschreven en daarna kreeg ik van Frau Denke een mail terug met ‘sorry’ en enige toeristische informatie over de streek, Muldesstausee, en het plaatselijke restaurant Schachtbaude, waarin men zich heeft toegelegd op het maken van een Hollandse pannenkoek. Want kennelijk heeft men de schoonheid en de smakelijkheid ondekt. De koks zijn er vijf dagen voor naar Nederland gereisd om het geheim te ontdekken, serieus. Zelf maak ik ze ook, met meel van molen de Engel, Koedijk. Mijn pannenkoeken zijn ook fantastisch! Toch benieuwd naar Muldestausee, het ziet er prachtig uit. Dit hieronder is molen de Engel.


                                            Molen de Engel, niet mijn foto!


Restaurant Schachtbaude

Egal ob süße, herzhafte Pfannkuchen nach holländischer Art oder deutsche, regionale Gerichte – bei uns wird jeder fündig! Kurze Wartezeiten, eine herrliche Umgebung und unser freundliches Team runden das Erlebnis in der Schachtbaude „Pannenkoek“ ab. Unser Innenbereich Unser frisch renovierter und modern eingerichteter Innenbereich hat wahren Wohlfühlcharakter und bietet Raum für tolle Gruppen und Gespräche. … Restaurant Schachtbaudeweiterlesen

A croc in Alkmaar Noord?


 





After we went home, we saw a giant croc in the waters of Alkmaar Noord. It was a big animal looking for some swimming people or someone on a supboard. Do you believe me? I can assure you, the photo is real.


And maybe you believe in bigfoot, or in the monster of Lochness. Now we have our own monster. The Wielingenwegmonster. It is big, it is hungry.and it loves you.



What do you think this is?