Een verstoorde droom
Prompt schrijfchallenge voor C. Janssen
Sjoerd van Berkel 2026
Op de berg
Ik ben gevallen. Dat moet wel, hoe kan het anders? Ik lig
languit op mijn buik, met mijn armen wijd gespreid, alsof ik een zonnegroet
doe, maar dan plat op de aarde. Roodbruine aarde. Het is poederachtig en het
zit in mijn neus, in mijn ogen, in mijn oren en in mijn haar.
Ik trek mijn armen in en duw me voorzichtig omhoog. Zo kom
ik als een slang weer tot leven. Het kost me veel moeite. Hoe lang heb ik hier
gelegen? Een dag, twee dagen, een week?
Rustig ademhalen. Ik bekijk mijn armen. Er zitten veel
krassen op. Mijn handen zijn geschaafd. In mijn linkerduim zit een diepe snee.
Aan mijn rechterringvinger draag ik een ring met een kleine blauwe steen. Heb
ik zo’n ring gekocht, gekregen? Ik kan me daar niets van herinneren.
Ik draag een donkere broek, een jeans. In de linkerzak zit
een briefje, in de rechter een foto van een onbekend stel. Een man en een
vrouw, ik ken ze niet. Ze zoenen elkaar. Ik heb een groen T-shirt aan met een
palmboom erop. Mijn schoenen zijn rode sneakers met drie witte strepen.
Mijn haar is kort, net tot op mijn schouders. Het is blond
en pluizig. En ik heb borsten, ze zijn behoorlijk groot.
Wat een ontwaken. Ik weet mijn naam niet. Wie ben ik? Als ik
blijf, komt het allemaal wel weer naar boven.
Ik ben boven op een berg. De hoogte neemt mijn adem weg.
Zeker honderden meters beneden me zie ik een prachtig landschap, met hier en
daar struiken en bomen. De bodem heeft een roodbruine kleur. Het zou een
savanne kunnen zijn. Ik meen beweging te zien: dieren die van links naar rechts
bewegen, in een traag tempo. De lucht trilt, stof dwarrelt over het landschap.
Wat doe ik hier, op deze berg, in deze prachtige natuur? En
waarom heb ik een bult op mijn hoofd die erg zeer doet?
Naast me zie ik een roze rugzak staan. Is die van mij?
Zeven mannen
Net als ik de rugzak wil pakken, hoor ik geluid. Stemmen.
Stemmen van mannen. Dit kan goed nieuws zijn, maar ook slecht nieuws. Ik kan me
niet verstoppen en, als het kon, ik heb geen tijd: ze zijn er al. Ze staan aan
mijn voeten.
Ik kan me niet verdedigen. Ik tel er in een flits zeven.
Zeven mannen. Daar begin je als vrouw niets tegen. Ik kan gaan schreeuwen, maar
niemand zal me horen. Dit moet wel mijn einde zijn, al weet ik niet eens wie ik
ben. Misschien zitten er papieren in de rugzak.
De mannen kijken me rustig aan. Ze lijken niet veel van plan
te zijn. De langste, een magere vent met een spijkerjasje en lang donker haar,
neemt het woord.
‘Hee, ho,’ zegt hij.
‘Hoi,’ zeg ik terug.
‘Eh, wij zijn: Tonnie, Tommie, Teun, Toon, Tylor, Tygo en Tikkel.’
‘O, dat is fijn. Ik ben eh… ik weet niet wie ik ben.’
De magere man graaft met zijn schoen in het zand. Het valt
me op dat de mannen erg jong zijn en erg van elkaar verschillen. Er is een
kleine, ronde bij, een die er wijs uitziet en een die het midden houdt tussen
een clown en een gek. Hij draait raar met zijn ogen.
‘Gadver de gadver!’ vloekt hij. ‘Weg kwijt, weg kwijt!’
‘Stil, Tonnie,’ zegt de spreker. ‘Mevrouw, u weet niet wie u
bent. Wij weten echter niet waar wij zijn. Onze begeleiders, Kees en Joep, zijn
we kwijtgeraakt, of zij ons. Wij zijn een jongerenproject. Tijdens deze tocht
moeten wij onszelf ontdekken en terugvinden. De weg terugvinden, zeg maar, ook
letterlijk.’
Ik leun achterover. Denkt hij nu echt dat ik de weg weet?
‘Ik weet het ook niet,’ zeg ik. ‘Ik weet niet wie ik ben en
ik weet de weg ook niet.’
De mannen gaan erbij zitten. Als ze een telefoon hebben,
kunnen we de begeleiders bellen.
‘Hebben jullie telefoons?’ vraag ik.
‘Ja,’ zegt de stoerste. Hij draagt geen hemd, is gespierd en kijkt me niet aan.
‘Maar er is hier nergens bereik.’
Dat is een hopeloze zaak. We moeten water hebben, schiet er
door mijn hoofd. Water en eten. Maar eerst water. Hoe laat is het? De zon staat
recht boven ons.
Naar beneden
‘Wie heeft er water bij zich?’ vraag ik zonder iemand aan te
kijken. Drie mannen mompelen iets. Dit is zeker geen praatgroep. Een van de
jongens snijdt met een mes in een stuk hout. Hij heeft norse trekken op zijn
gezicht en kijkt me niet aan. Hij draagt een rode zakdoek om zijn nek en ziet
er bezweet uit. De rest is ook niet fris.
De conclusie is duidelijk: niemand heeft water. Dat schiet
lekker op.
De jongen met het mes wijst op een houten paal waaraan een halfvergaan
bord is getimmerd. Er staat een rode pijl op die naar links wijst. ‘Montassou,’
lees ik.
‘Weet iemand van jullie wat dat is?’ vraag ik. Weer geen
antwoord.
Ik denk dat ik met deze mannen geen oorlog ga winnen, maar
ze zijn natuurlijk niet voor niets een jongerenproject.
‘We gaan die kant op,’ wijs ik. Ik neem een enorm risico
deze jongelui mee op sleeptouw te nemen.
Ik ga voorop. De heren volgen. De magere man als eerste
achter me, als laatste die bijzondere die maar door blijft vloeken. Daartussen
vijf anderen.
De chagrijnige met het mes, en dan nog vier speciale types:
een met een zachte, dromerige uitstraling; een die er heel ziek uitziet, met
een druipneus; een die stoer maar niet al te slim lijkt; en een die
ongelofelijk veel praat. En ten slotte nog een die zich afzondert van de groep.
We gaan het pad af en hij houdt niet op met kwekken. Over
alles heeft hij een mening.
‘Hee, ho!’ zingt de magere.
‘Doorlopen!’ roep ik.
Om ons heen geen enkele boom, alleen het stof van de weg dat
in je haar, op je huid en in je oren blijft plakken.
‘Ik heb hier geen trek meer in, wijffie,’ zegt de
chagrijnige.
‘Het zal allemaal goed komen,’ zegt de dromer.
‘Ik ben allergisch voor stof!’ jammert de zieke.
‘Ik wil een bison vangen,’ zegt de stoere, ‘met m’n blote handen.’
‘Ik ga hier foto’s maken en die ga ik verkopen,’ zegt de prater.
‘Ik hoor hier niet bij,’ zegt de achterblijver. ‘Ik ga de andere kant op.’
Je blijft hier!’ zeg ik. Hij schrikt, aarzelt, gaat dan weer
mee in de paradepas.
Ik zie een riviertje, of een meertje, het kan een
luchtspiegeling zijn. Het is hier bloedheet en we zijn allemaal uitgedroogd. De
stoffige weg loopt in kringen rond de kale roodbruine berg. Op die berg is
verder niemand. Behalve een paar grote grijze gieren, met kale koppen, zijn er
geen dieren.
Terwijl we naar beneden gaan, bedenk ik tegelwijsheden die
ik bij thuiskomst op een tegel laat zetten: ‘Geen nood, altijd water in de
sloot.’ En: ‘Veel stof, schiet niet uit je slof!’ En: ‘Wilt u op safari, spreek
dan af met een kanarie.’ Ik roep de wijsheden ook naar achteren, maar ze kunnen
er niet om lachen.
Dan zijn we bijna aan de voet van de berg. Daar stroomt een
riviertje. Het kan niet waar zijn. Dit kan niet waar zijn. Toch is het zo,
links ligt het riviertje. Rechts staat weer een bordje met een pijl naar
‘Montassou’, wat het ook mag zijn.
‘Kom op, jongens!’ roep ik. We duiken in het water, behalve
de achterblijver. Hij blijft als een lantaarnpaal staan op zijn plek. Het water
is heerlijk koel en helder. Ik heb mijn kleren aangehouden. Het zand spoelt weg
van mijn lijf.
Ik kom het water uit met de magere. ‘Ik ben Tommie,’ zegt
hij, ‘hier is een spiegel.’ Hij geeft me een spiegel en ik kijk met grote
verbazing naar mezelf. Ben ik dat? In het glas zie ik een oogverblindende
schoonheid. Een prachtige witte huid, hazelnootbruine ogen, een welgevormde
mond. Lang, weelderig, ravenzwart haar. Het is niet te geloven, ik ben een
fotomodel?
Tommie kijkt me aan. Ik ga ook een tegel maken met een tekst
die gaat over leiderschap. Iets van: ‘Ik dacht het niet vaak, maar ik ben een
geboren leiderschaap.’
‘We moeten water verzamelen!’ roep ik naar de spartelende
massa.
In het bos, in het bos
Ik hoor geluid om me heen. Vogeltjes. Ik lig in een huis. Op
een bed. Een houten huisje. Het is hier prachtig. Mooie houten vloer. Gordijnen
met een blokjesmotief in wit en rood. Een houten tafel met gele appeltjes erop.
Maar netjes is het niet. Overal slingert kleding. Op de
houten wand, naast de koekoeksklok, een Playboyposter. Op de bank een petje met
daarop de naam van Max Verstappen. Op de kussens bierviltjes en aanstekers. En
op het aanrecht een vaat met zeven vuile borden. Het ruikt hier muf.
Ik open een deur. Hé, een grote slaapkamer. Met zeven
bedden. En ik huiver, want ik sta op een condoom. Dat is gek. Ik was op een
berg, ontmoette zeven mannen en nu word ik wakker in een huis met zeven bedden.
Ik ga terug en open een andere deur. Een bos! Ik sta in een
bos! Hoe kan dat? Ik was nog niet lang geleden in een woestijn!
Ik weet zeker dat het een trip is. Misschien door het
gebruik van een paddenstoel, of GHB of LSD. Maar hoe heb ik dat dan
binnengekregen? Ik kan me daar niets van herinneren. Ik kan me sowieso niets
herinneren. Hoe zou ik heten? Wie waren mijn ouders? Ik voel me verdrietig
worden en hulpeloos.
Terwijl een frisse lucht het huisje binnenwaait, begin ik
met afwassen en opruimen. Ineens denk ik aan mijn tas. De rugzak. Zou daar iets
in zitten? Ik open de tas.
‘Hallo!’ hoor ik een stem achter me zeggen.
De peuter
Ik draai me om, maar ik zie niemand. Ik stap het huisje uit,
ik ben nieuwsgierig. Ik moet eerst wat gras over, daarna langs een hek en dan
ben ik in het bos. Een eekhoorn draait om een boomstam. Het regent zacht. Mist
tussen de bomen.
Ik hoor iets. Ik sta stil. Het geluid van kettingzagen.
Hakgeluiden. Geroep van mannen. Het zouden mijn mannen kunnen zijn, maar ook
net zo goed niet. Het kan gevaarlijk voor me zijn. Ik moet terug. Zachtjes.
‘Hu hu,’ hoor ik links van me. Ik sta stil, opnieuw. Ik pak
een stok. Ik zal me verdedigen.
Uit de bosjes, langs varens en brandnetels, stapt een kind
tevoorschijn. Ik schat dat het een jaar of vijf oud is. Het heeft een rond
gezicht en het kijkt heel angstig naar me. Het draagt een hoed, een steek, net
als Napoleon. Ook het pak lijkt op dat van de generaal. Een militair uniform,
met een lange rode jas. Het kind houdt een hand onder zijn blauwe vest, op zijn
borst, ook als Bonaparte.
‘Hallo!’ zeg ik zo vriendelijk mogelijk.
‘Hu hu,’ zegt het kind.
‘Wie ben jij?’ Ik klink heel zacht.
‘Hu hu.’
Ik streel hem met een vinger over zijn wang en voel
medelijden. Wat is nu het beste? Ik kies voor teruggaan naar het huisje, met
het kind, ik wil hem hier niet achterlaten. Ik pak zijn hand en trek hem mee.
Maar dan begint hij zich te verzetten. Hij probeert me te
bijten en ik laat hem los, ik ben hevig geschrokken. Ik ren door het bos naar
het huis. En tot mijn ontzetting rent de kleuter achter me aan.
Hij probeert mijn linker kuit te pakken en zijn tanden erin
te zetten. Ik wil hem niet slaan, dus duw ik hem weg. Ik ren steeds harder. Het
kind rent ongelofelijk hard voor een kleuter en werpt dingen naar me die langs
me vliegen. Misschien zijn het stenen.
Ik schiet het huis in en werp de deur dicht. Er zitten
schuifsloten op. Ik ram ze dicht. Ik hoor de kleuter op de deur beuken. Ik hol
naar de slaapkamer en verstop me onder een bed. Ik beleef een angstig uur.
Dan hoor ik iemand roepen: ‘Hee ho! Doe de deur open!’ Ik
herken de stem, die is van de magere jongen. Ik kom tevoorschijn en weet niet
of ik dit kan vertrouwen. Heel voorzichtig ga ik naar de deur.
Daar staat de magere jongen. Achter hem de zes andere
jongens. Ze staan schaapachtig naar me te kijken. Twee van hen houden de
‘terreurkleuter’ vast bij zijn armpje.
Is er nog hoop?
‘Hee, ho!’ zegt de magere Tommie, ‘alles goed?’
‘Wat doe jij in ons huis?’ zegt de chagrijnige Tonnie.
‘Wel leuk, een vrouw in huis,’ zegt Tun de dromer.
‘Ik ben allergisch voor vrouwen,’ jammert de zieke Toon.
‘Ik vind het prima,’ zegt de stoere Tylor, ‘ze ziet er heerlijk uit.’
‘Ik ga foto’s van haar maken en die ga ik verkopen,’ zegt Tygo.
‘Ik hoor hier niet,’ zegt Tikkel, ‘ik wil weg.’
‘Hee, ho,’ zegt Tommie, ‘we hebben Nappie gevangen. En nu
moet hij weg. De eerste nacht dat we hier waren, probeerde hij ons te
vergiftigen met een giftige banaan. En hij heeft onze begeleiders Kees en Joep
ook weggemaakt, misschien zijn ze wel dood.’
‘Heet hij Nappie?’ Ik wijs naar het kereltje dat, tussen
Tylor en Tygo in, tegenspartelt.
‘Nee,’ zegt Tikkel. ‘Maar hij is een eikel. Als hij hier blijft, gaan we
eraan.’
‘Zeker,’ zegt Tommie. ‘Hij is een gevaarlijk ventje. Ik weet niet waar hij
vandaan komt, maar hij is niet goed wijs. Dit huis heet “Montassou”, dat
betekent: “veilige haven,” nou, dat kun je wel vergeten. We moeten hier weg.’
Ik vind dat wel jammer, want het is een leuk vakantiehuis in
het bos. Maar deze “kleine generaal” is net als de echte pas verslagen als hij
op een eiland ver weg zit. We gaan het bos in. Ik stop alles wat ik aan eten en
drinken kan vinden in de rugzak. Dat zijn appels, broodjes, pinda’s, crackers
en een paar flessen water. We lopen over het pad. Het plan is om de kleuter op
“Verloren Eiland” achter te laten. Daar zijn volgens Tommie mensen die hem op
zullen vangen. Maar hij kan er niet zomaar af. “Verloren Eiland” ligt naar het
noorden, ongeveer een halve dag lopen.
Ik vraag Tommie wat ze eigenlijk hebben uitgevoerd vandaag.
Hij zegt dat ze bomen hebben omgehakt en versleept. Het was moeilijk om de
groep bij elkaar te houden, vanwege het gebrek aan leiding.
We lopen. Het bospad is zwaar, het heeft geregend. Wat doe
ik hier? Ik wil niet meer. Ik kijk op het kompas. We lopen niet goed, veel te
westelijk. Ik sta stil. Ik zeg tegen Tommie dat we zo niet naar het noorden
lopen. Hij gelooft me niet. Hij zegt dat mijn kompas niet goed werkt op het
zuidelijk halfrond. De declinatie is dan te groot. Daarvoor is een speciaal
kompas nodig. Lekker dan.
Ik kan nu de keuze maken deze groep alleen te laten lopen en
zelf bij het volgende pad rechtsaf te gaan. Maar ik doe dat niet. Ik zie het
eigenlijk helemaal niet meer zitten en dat zeg ik ook tegen de mannen. Ik wil
zo snel mogelijk naar huis. Ze kijken me schaapachtig aan.
‘Zeg dan maar hoe we gaan,’ zegt Tygo. De anderen knikken. We kiezen een pad
dat naar rechts kronkelt. Ik kies het op gevoel en ik loop altijd wel goed op
mijn intuïtie. Toch voel ik me moedeloos. Ik heb ook wat flarden van mijn
geheugen terug en ik heb een vermoeden wat er met me is gebeurd.
De rivier
We moeten over een rivier via een smal touwbruggetje. Daarom
moet Nappie worden losgelaten. Ik ga voorop. De brug hangt ongeveer tien meter
boven de rivier. Het is wiebelig, het is doodeng. Als je valt, ben je de
sigaar. De rivier is vol stenen en zal je verzwelgen en je botten breken.
Voetje voor voetje schuifelen we. En na ongeveer tien
minuten, als ik verstijfd bijna aan de overkant ben, zie ik iets
voorbijvliegen: het is Nap. Hij is van de brug afgesprongen, ik zie hem in het
water ploffen. De stroom neemt hem mee. Maar dit wezen kan niet verdrinken. Hij
glijdt naar een steen, klimt erop en springt op de oever. Hij verdwijnt in de
struiken.
Wij zoeken hem daar even later. We vinden hem niet, wel een
natte kaart met daarop de omgeving. En hoewel die kaart verkreukeld is, ben ik
erg blij.
‘Het is de kaart van Joep,’ zegt Tommie.
Hulp
Met de kaart komen we een aardig eind in het bos. Het is een
loofbos, zoals die in West-Europa. Misschien zijn we in de Ardennen. Maar het
wordt donker. We moeten stoppen, rusten en een vuur maken. Dat hoef ik maar een
keer te zeggen tegen deze jongens. Ze weten precies hoe dat moet.
Als het vuur brandt, eten we de laatste zaken uit mijn
rugzak. In de rugzak zit een trui, een paar slippers en een portemonnee. Daar
hebben we hier niks aan. Maar er zit ook een witte, ronde steen in. Ik wrijf
met mijn duim erover en voel warmte door mijn hand stromen. Ik word slaperig.
Langzaam zak ik opzij en rust op de ruwe bosgrond.
Als ik wakker word, zijn de mannen verdwenen. Ik ben alleen
en sta op een toren. Een witte toren. Het is warm en ik kijk uit over een
prachtige, blauwe zee. Ik draag een paarse, lange jurk en sandalen. Ik heb geen
idee waar ik nu ben, maar dit lijkt op de Middellandse Zee. Het is een
adembenemend uitzicht. Er varen zeilschepen tot zover je kunt zien. Wat een
geluk hier te mogen staan, met een zachte wind over mijn schouders.
Ik hoor iemand naar me roepen.
‘Catherina!’
Heet ik zo?
Het is een man. Hij is niet groot, een jaar of dertig, met
een klein baardje en rood haar.
‘Catherina, eindelijk heb ik je gevonden. Ik ben Cotillo. Ik kom je helpen. Ik
zeg dit maar een keer: ga naar herberg De Zwaan. Daar zullen ze je verder
helpen. Zet Nappie daar af.’
‘Nappie?’ Ik ben oprecht verbaasd. ‘Die is toch verdwenen in het bos.’
‘Hij staat achter je.’
Ik kijk achter me en daar staat de ellendeling. Hij kijkt me
spottend aan.
‘Het is maar een klein stukje. Ga eerst naar de Hemelbrug, spring daarvan af en
je zult snel bij de herberg zijn.’
‘Ik wil eerst weten wat dit te betekenen heeft. Ik wil uitleg. Wat is er aan de
hand?’
‘Lastig, maar om kort te zijn: je bent deelnemer in een slaapexperiment. Weet
je dat nog?’
Ik knik ontkennend.
‘Goed, je doet daaraan mee en je bent op dit moment in slaap. Maar dat weet jij
niet. Jij droomt. Echter, wij hebben een storing in de droommeting-app. Dat is
de app waarmee we jouw dromen kunnen zien. Het lijkt erop dat we zijn gehackt
en daarom spring je steeds van droom naar droom.’
‘Maar maak me dan wakker!’ roep ik boos.
‘Dat gaat niet zomaar. De app stuurt ook de duur van de slaap aan. De
droommeter en de slaapduurverzorger zijn gekoppeld. Maar we doen ons best je zo
snel mogelijk te bevrijden. Ik moet nu gaan. Doe wat ik zeg, we leiden je langs
de laatste dromen.’
Ik doe wat hij zegt. We gaan de toren af, duizend treden. We
rennen de brug op, een stalen, modernistisch geval, en springen ervan af.
Nappie is niet een keer lastig. Het water voert ons met de stroom mee naar
laaggelegen gebieden. We klimmen uit het water en staan op een modern stedelijk
zandstrand. Aan de horizon staan flatgebouwen. Is dit Almere? Daar is een
paviljoen. Herberg ‘De Zwaan’ staat op het hout geverfd.
Licht
In de herberg krijgen we een eenvoudige kamer. Het lijkt
meer op een kloostercel: vier bedden op een rij, een wc’tje, een wastafel en
een hoog raam.
Op de bedden zitten twee mannen. De een draagt een leren
jasje, de ander een hemd zonder mouwen. Ze stellen zich voor: ‘Kees en Joep.’
Dus dit zijn de kerels die verdwaald waren. Ze zijn al behoorlijk op weg naar
een AOW-regeling. Een bierbuik, dun haar, vermoeide ogen.
‘Hallo,’ zeg ik, ‘ik ben Catherina, al weet ik dat niet
zeker.’
‘Wij weten het ook niet, we springen steeds naar een andere tijd en een andere
plaats. Om gek van te worden. We begeleidden een groep jongeren. Die zijn we
kwijt. Echt een ramp. Ze kunnen dolle dingen doen, er zit een vechtersbaas bij,
een jongen die graag fik steekt en een jongen die… nee, dat ga ik niet zeggen.’
‘Ik heb die jongens gezien,’ zeg ik.
‘Waar?’
‘Ergens in een bos.’
‘Waar zijn ze?’
‘Geen idee.’
‘Daar schieten we niet mee op. En hij is er ook?’ Hij wijst op Nap.
‘Ja, maar hij is rustig.’
‘Echt? Wat een lastpak. Heeft al onze spullen in het water gegooid.’
Ik ga op het bed zitten.
‘Ik wil naar huis!’ En plotseling smijt ik mijn schoen door de logeerkamer.
‘Rustig maar!’ zeggen de mannen door elkaar.
‘We moeten een plan maken om hier weg te komen.’
‘Hoe dan? We worden steeds naar een andere plek gebracht. Maar ik weet dit: het
heeft allemaal te maken met een slaapexperiment dat niet lekker loopt.’
‘Jij slaapt?’
‘Jullie ook.’
‘Echt?’
Ik loop rond, ik ben zenuwachtig. Ik kijk in mijn jaszak.
Daar zit het briefje nog altijd. Ik pak het, frummel ermee. Er staan letters op
dat papier die het woord “Schijnogen” vormen.
‘Schijnogen,’ herhaalt de man met het leren jasje.
‘Schijnogen,’ moppert de man met het hemd zonder mouwen.
‘Je moet schijnen,’ zegt Nappie.
‘Shinen?’
‘Nee, dat is iets anders. “Schijnen” wil zeggen: “in je ogen schijnen”.
Daardoor wordt je biologische klok geactiveerd, volgens het circadiaanse
ritme.’
‘En dus?’
‘Je wordt wakker. Van licht in je ogen word je wakker. We hebben daglicht
nodig.’
‘Het is hier donker.’
‘Briljant, Nap!’ roep ik. ‘Dat is de oplossing!’
Slapen als een roosje
Mijn man Tom kamt zijn haar en kijkt aandachtig in de
spiegel. Zijn haar krijgt gescheiden rijbanen.
‘Ik ga naar Turkije,’ zegt hij, ‘haartransplantatie.’
Ik streel zijn schouders. ‘Je bent zo ook wel mooi, hoor,’ zeg ik. In dezelfde
spiegel zie ik dat ik niet meer zo knap ben als in mijn slaap. Ik zie wallen,
rimpels, grijs, dof haar, een slappe mond. Maar mijn ogen zijn nog wel mooi,
donkerblauw.
‘Toch doe ik het,’ zegt hij, ‘zo’n kale kop is niks voor mij.’
‘Ik vind het wel stoer staan.’
Buiten dwarrelt sneeuw op het grasveld. Een roodborstje hapt
naar eten. Ik heb geslapen, heel lang geslapen. Tijdens het experiment stokte
de apparatuur. De dokters waren me kwijt. Hersenactiviteit was onmeetbaar,
leefde ik nog? Er was een trage hartslag. Dr. Robert heeft zijn excuses
aangeboden. Zijn doel was een alternatief onderzoek naar mijn slapeloosheid te
doen. Maar hij heeft te veel risico genomen; er loopt een klacht van mij tegen
het slaaplaboratorium.
Een onbekende figuur in mijn sprookjeswereld heeft me gered.
Een zeer kleine man in een Napoleonkostuum. Een figurant in een toneelstuk,
maar wel met een goed idee. Met een zaklamp waaruit daglicht werd geproduceerd
– ik heb zelf thuis ook een lamp, een daglichtlamp, maar dan veel groter –
scheen hij in mijn ogen en door dat blauwe licht werd ik wakker. Het licht
maakte in mijn lichaam de juiste stoffen aan, precies zoals dat elke dag
gebeurt zonder dat je het in de gaten hebt.
Zo ben ik uit de cel en uit de herberg gestapt. Ik was
buiten, in een vreemde stad. Ik pakte mijn telefoon en het apparaat
functioneerde zonder enige moeite. Ik belde Tom. Hij kon mijn locatie zien. Ik
bleek ongeveer honderd kilometer van het slaaplab te zijn.
‘Fuck, hoe kan dit!’ riep hij.
Ik voelde me direct genezen. Oké, het was een bad trip, zoals ik weleens had
gehad in mijn studententijd, toen een kamergenoot mij een paar roze pillen had
gegeven.
In de auto zei ik niet veel. Aan de horizon verscheen een
voetbalstadion.
‘Ik werd gebeld door dokter Robert,’ zei Tom, ‘hij zei dat de slaapcomputer
niet werkte en dat je waarschijnlijk nooit meer terug zou komen.’
Ik knikte schaapachtig.
‘Ik ben er kapot van geweest. Schat, ik ben zo blij dat je terug bent.’
Ik vertelde hem niet wat ik had meegemaakt. Ik ben
nieuwsgierig naar de twee mannen Joep en Kees. Zij zouden echt kunnen bestaan.
Dr. Robert wil hun adres niet geven. Privacy. De zeven jongens bestaan niet,
daar ben ik zeker van.
Ik lees nu veel over mensen die enige tijd dood zijn
geweest. Ik zie overeenkomsten. Net als veel van deze mensen, zie ik het leven
nu niet zo dwingend meer. Het komt zoals het komt. Veel spanningen die ik had –
en waardoor ik de slaap niet kon vatten – zijn weggevlogen. Opgelost. Kleding,
mode? Het boeit me niet meer. Ik loop het liefst in een joggingbroek, mijn haar
los, zonder make-up.
Naast Tom slaap ik als een roosje.
.png)
